Witold Bieńkowski ps. Wencki (1906-1965) – polski polityk i publicysta, oficer kontrwywiadu Armii Krajowej, członek Wydziału Spraw Wewnętrznych i kierownik Referatu Żydowskiego Delegatury Rządu na Kraj, poseł na Sejm Ustawodawczy.

W okresie międzywojennym publicysta Ilustrowanego Kuriera Codziennego i Głosu Narodu. W czasie II wojny swiatowej współzałożyciel w 1941 Frontu Odrodzenia Polski. Jeden z założycieli i czołowych działaczy Rady Pomocy Żydom "Żegota" od 1942. Od 1943 kierownik Referatu Żydowskiego w Departamencie Spraw Wewnętrznych Delegatury Rządu na Kraj. Wraz z Władysławem Jamonttem był inicjatorem zabójstwa szefa Wydziału Informacji Biura Informacji i Propagandy Armii Krajowej Jerzego Makowieckiego i jego zastępcy Ludwika Widerszala, zleconego grupie Sudeczki. Morderstwo to miało na celu rzucić cień na działalność prawicowego podziemia niepodległościowego. Aresztowany w 1944 przez NKWD, w 1945 zbiegł z obozu w Rembertowie. Nawiązał kontakt z Bolesławem Piaseckim, który umożliwił mu działalność jawną.

W latach 1945–1947 był redaktorem naczelnym tygodnika Dziś i Jutro. Poseł na Sejm Ustawodawczy w latach 1947–1952. Członek Katolicko-Społecznego Klubu Poselskiego.

[edytuj] Bibliografia

• Ryszard Bosakowski Ostatnie słowo — powojenne listy Witolda Bieńkowskiego do jego dawnych współpracowników z Rady Pomocy Żydom „Żegota” Karta nr 52

• Janusz Marszalec Morderstwo na Makowieckich i Widerszalu. Stara sprawa, nowe pytania, nowe wątpliwości Zagłada Żydów r. II (2006), vol. 2