Południk geograficzny to półokrąg na powierzchni Ziemi, który łączy oba bieguny, o dł. ok. 20 000 km, wyznaczający kierunek północ-południe i przecinający prostopadle równik. Południkiem miejscowym (danego punktu Ziemi) jest południk przechodzący przez dane miejsce. Żaden z południków nie jest szczególnie wyróżniony. Za południk początkowy (zerowy) przyjęto w 1884 roku południk przechodzący przez obserwatorium w Greenwich. Płaszczyzna południka 0° i 180° dzieli kulę ziemską na dwie półkule - wschodnią i zachodnią.

Południki łączące bieguny magnetyczne to południki magnetyczne, te które łączą bieguny geograficzne to południki geograficzne, zaś te przedstawione na mapie - południki kartograficzne.

W astronomii sferycznej południk niebieski to połowa koła wielkiego łączącego bieguny niebieskie i przechodzącego przez zenit. Względem południka niebieskiego określa się kąt godzinny ciał niebieskich a także azymut astronomiczny. Na południku niebieskim zachodzą kulminacje ciał niebieskich.

[edytuj] Cechy południków

Cechy południków:

• mają kształt łuków
• jest ich nieskończenie wiele
• wskazują kierunek północny i południowy
• są równej długości (długość ok. 20 000 km)

[edytuj] Zobacz też

• Południk zerowy
• Południk magnetyczny
• Południk geograficzny
• Południk lokalny
• Południk kartograficzny
• Południk niebieski
• Południk Struvego
• Południk Warszawski
• Czas uniwersalny
• Równoleżnik