Notacja wielowskaźnikowa
Notacja wielowskaźnikowa – notacja matematyczna upraszczająca wzory analizy wielu zmiennych, równań różniczkowych cząstkowych oraz teorii dystrybucji przez uogólnienie pojęcia wskaźnika (indeksu) całkowitego do wektora wskaźników.
Spis treści |
[edytuj] Notacja wielowskaźnikowa
Wielowskaźnik n-wymiarowy to wektor
nieujemnych liczb całkowitych. Dla wielowskaźników
oraz
określa się:
- sumę i różnicę po współrzędnych
- porządek częściowy
- sumę współrzędnych (wartość bezwzględną)
- silnię
- symbol Newtona
- potęgę
- pochodną cząstkową wyższych rzędów
, gdzie 
[edytuj] Niektóre zastosowania
Notacja wielowskaźnikowa umożliwia rozszerzenie wielu wzorów analizy elementarnej do odpowiadających im przypadków w analizie wielu zmiennych. Oto niektóre przykłady:
[edytuj] Twierdzenie o wielomianie
[edytuj] Wzór Leibniza
Dla funkcji gładkich f i g
.
[edytuj] Szereg Taylora
Dla funkcji analitycznej f o n zmiennych jest
.
Rzeczywiście, dla wystarczająco gładkiej funkcji istnieje podobne rozwinięcie Taylora
,
gdzie ostatni wyraz (reszta) zależy od konkretnej wersji wzoru Taylora. Na przykład dla wzoru Cauchy'ego (z resztą całkową) otrzymuje się
.
[edytuj] Operator różniczki cząstkowej ogólnej postaci
Operator różniczki cząstkowej n-tego rzędu n zmiennych zapisuje się formalnie jako
.
[edytuj] Całkowanie przez części
Dla funkcji gładkich o zwartym nośniku w ograniczonej dziedzinie
jest
.
Wzór ten jest wykorzystywany przy definiowaniu dystrybucji i słabych pochodnych.
[edytuj] Przykładowe twierdzenie
Jeżeli
są wielowskaźnikami, a
, to
[edytuj] Dowód
Dowód wynika z reguły potęgi dla zwykłej pochodnej; jeżeli
, wtedy
Załóżmy, że
,
, and
. Wtedy
Dla każdego
, funkcja
zależy wyłącznie od xi. Dlatego w powyższym wzorze każde różniczkowanie cząstkowe
redukuje się do odpowiedniego różniczkowania zwykłego
. Stąd z równania (1) wynika, że
znika, jeśli αi > βi dla przynajmniej jednego
. W przeciwnym wypadku, tzn. gdy
jako wielowskaźniki, wtedy
dla każdego i, skąd wynika twierdzenie. 
[edytuj] Źródła
- Saint Raymond, Xavier (1991). Elementary Introduction to the Theory of Pseudodifferential Operators. Rozdział 1.1 . CRC Press. ISBN 0-8493-7158-9











