Region Autonomiczny Mongolii Wewnętrznej
Nazwa chińska: 内蒙古自治区 (Nèi Měnggǔ Zìzhìqū)
Nazwa lokalna: (Öbür mongɣul-un öbertegen jasaqu orun)
Nazwa skrócona: 内蒙古 (Nèi Měnggǔ)
Stolica	Hohhot
Języki	mandaryński, mongolski
Mniejszości narodowe	Mongołowie
Gubernator	Bagatur
Populacja	23,840,000 os. (2004)
Powierzchnia	1,183,000 km²
Gęstość zaludnienia	20.2 os./km²
Skład etniczny	Chińczycy Han - 79% Mongołowie - 17% Mandżurowie - 2% Hui - 0.9% Dagurowie - 0.3%
Liczba prefektur	12
Liczba powiatów	101
Liczba gmin	1425
ISO 3166-2	CN-15
Strona oficjalna	[1]

Region Autonomiczny Mongolii Wewnętrznej (mong.: Өвөр Монголын Өөртөө Засах Орон ; chiń.: 内蒙古自治区,pinyin: Nèi Měnggǔ Zìzhìqū) - to region autonomiczny ChRL, obejmujący południowe ziemie historycznej Mongolii.

Mongolia Wewnętrzna to jedna z większych jednostek administracyjnych Chin, stanowi aż 12 proc. ich powierzchni, chociaż zamieszkują ją jedynie 24 mln osób. Graniczy z prowincjami Heilongjiang, Jilin, Liaoning, Hebei, Shanxi, Shaanxi i Gansu, a także Regionem Autonomicznym Ningxia. Stolicą Mongolii Wewnętrznej jest Hohhot.

[edytuj] Historia

W latach 1626-1636 tereny dzisiejszej Mongolii Wewnętrznej zostały opanowane przez Mandżurów. Po przejęciu przez Mandżurów władzy w Chinach, Mongolia Wewnętrzna stała się ich częścią.

W 1933 Mongolia Wewnętrzna została podbita przez armię japońską i przyłączona do Mandżukuo. 8 grudnia 1937 ogłoszono powstanie marionetkowego państwa Mengjiang.

W 1945 Mongolię Wewnętrzną zajęła Armia Czerwona. W 1947 przyłączono ją ponownie do Chin, nadając jej autonomię.