Jean du Bellay (ur. 1492 - zm. 16 lutego 1560) - francuski kardynał i dyplomata.

Wybrany biskupem Bayonne w 1524, rezydował na dworze królewskim i nigdy nie odwiedził swoj diecezji. Między 1527 a 1534 kilkakrotnie jeździł do Anglii z misjami zleconymi mu przez króla, próbował tez mediować w sporze Henryka VIII z papieżem Klemensem VII. W 1532 przeniesiono go na stanowisko biskupa Paryża. W 1535 na prośbę Franciszka I papież Paweł III mianował go kardynałem. Naciskał na papieża by zwołał sobór powszechny, reprezentował nurt ugodowy wobec reformacji. Brał udział w wojnie Francji z cesarzem Karolem V (1536 dowodził obroną Paryża). Administrator diecezji Limoges (1541-44), Le Mans (1542-56) oraz archidiecezji Bordeaux (1544-51 i od 1559), komendatariusz wielu francuskich opactw i klasztorów.

Po śmierci Franciszka I w 1547 jego wpływy na dworze królewskim zmalały. Od 1553 roku rezydował w Rzymie. Biskup Albano (1551-53), Frascati (1553) i Porto e Santa Rufina 1553-55, uczestniczył w obu konklawe 1555. Po wyborze Gian Pietro Carafa na papieża został nowym biskupem Ostia e Velletri i dziekanem Św. Kolegium Kardynalskiego - nominacja ta spotkała się z dezaprobatą ze strony króla Francji Henryka II. Zmarł w Rzymie.

Kardynał du Bellay był człowiekiem otwartego umysłu, protektorem pisarzy, a nawet autorem wierszy. Opowiadał się za tolerancyjną i ugodową postawą wobec protestantów. Wśród jego protegowanych był François Rabelais.

[1]