Język sardyński
| Sardu | |
| Obszar | Sardynia (Włochy) |
| Liczba mówiących | ok. 1,5 miliona |
| Klasyfikacja genetyczna | Języki indoeuropejskie Języki romańskie Południoworomańskie Język sardyński |
| Pismo | łaciński |
| Status oficjalny | |
| Język urzędowy | Sardynia |
| Kody języka | |
| ISO 639-1 | sc |
| ISO 639-2 | srd |
| SIL | SRO, SRD |
| W Wikipedii | |
| Zobacz też: język, języki świata | |
Język sardyński (limba sarda, sardu) to język z grupy romańskiej (podgrupa południoworomańska) języków indoeuropejskich, którym posługuje się od 1 do 1,5 mln Sardyńczyków (mieszkańców Sardynii - włoskiej wyspy na Morzu Śródziemnym).
We Włoszech uznawany jest za dialekt języka włoskiego, jednak większość językoznawców spoza tego kraju, uważa sardyński za odrębny język. Najstarsze zabytki literatury napisanej w tym języku (właściwie w jego dialektach, gdyż nie ma on jednej formy literackiej) pochodzą z XVI wieku. Język sardyński czerpał wiele zapożyczeń z łaciny, greki, języka arabskiego, hiszpańskiego, katalońskiego oraz włoskiego.
Na język sardyński składają się cztery główne dialekty, ze względu na silne zróżnicowanie uważane niekiedy za odrębne języki:
- kampidański (południowosardyński) (razem z dialektem arborskim),
- logudorski (środkowosardyński) (razem z dialektem nuorskim)
Zobacz też:
[edytuj] Zobacz też
|
|||||||||||||||||