Fulgencio Batista y Zaldívar (ur. 16 stycznia 1901 - zm. 6 sierpnia 1973) - kubański polityk, generał, prezydent w latach 1940-1944 i dyktator w latach 1952-1959.

Batista wstąpił do armii w 1921. W 1933 przewodził tzw. buntowi sierżantów, który obalił tymczasowy rząd Carlosa Manuela de Céspedesa, który wcześniej usunął rząd gen. Gerardo Machado y Moralesa. Prezydentem został mianowany Ramon Grau, ale Batista, obejmując stanowisko szefa sztabu armii, sprawował faktyczną kontrolę nad poczynaniami prezydenta. W październiku 1940 Batista został wybrany prezydentem i był nim do 1944. Później ze względów konstytucyjnych nie mógł być wybrany ponownie. Udał się na dobrowolną emigrację na Florydę, aby powrócić na Kubę w 1952.

W wyniku wojskowego zamachu stanu 10 marca 1952 usunął prezydenta Carlosa Prio Socarrasa i stał się dyktatorem. Politycznie oznaczało to zawieszenie konstytucji i nawiązanie dobrych stosunków z USA. Jego rządy cechowały się brutalnością, ale powszechną sprawiedliwością. Kuba stała się dogodnym miejscem robienia interesów, a także popularnym miejscem turystyki amerykańskiej co zwiększyło dochody mieszkańców wyspy i podniosło poziom ich życia.

Pod koniec lat 50. na tle narastającego kryzysu ekonomicznego doszło do oporu wobec rządów Batisty. Niewykluczony jest udział agentów radzieckich w obalaniu władzy generała. Jednym z przeciwników dyktatora był młody prawnik Fidel Castro. Początkowo chciał prawnie doprowadzić do ustąpienia Batisty, lecz nie udało mu się to. Po ataku na koszary Castro został pojmany i osadzony w więzieniu w 1953. Na mocy amnestii został przez Batistę ułaskawiony w maju 1955 i udał się na emigrację do Meksyku i USA.

Władza Batisty została obalona 1 stycznia 1959, a on sam uciekł na Dominikanę. Później przebywał na emigracji w Portugalii i Hiszpanii. Zmarł w miejscowości Guadalmina w Hiszpanii.