Film dokumentalny to szeroka kategoria opisująca jedną z form ekspresji filmowej. Początkowo, tym co wyróżniało ten rodzaj filmów było dokumentowanie, przedstawianie faktów, co odróżniało je od filmów fabularnych, przedstawiających fikcyjne wydarzenia. Filmy dokumentalne były często tworzone w celach informacyjnych lub dydaktycznych. Służyły też propagandzie, czego przykładem jest twórczość Leni Riefenstahl, a ostatnio "Fahrenheit 9/11" Moore'a.

W Polsce filmy dokumentalne powstawały przede wszystkim w założonej w 1950 roku warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych i łódzkiej Wytwórni Filmów Oświatowych.

Spis treści 1 Najważniejsi dokumentaliści 1.1 1922-1927 (kino nieme) 1.2 1927-1959 1.3 Współcześni dokumentaliści: 1.4 Polscy dokumentaliści 2 Bibliografia 3 Linki zewnętrzne

[edytuj] Najważniejsi dokumentaliści

[edytuj] 1922-1927 (kino nieme)

Robert J. Flaherty

Merian C. Cooper i Ernest B. Schoedsack

Dziga Wiertow

[edytuj] 1927-1959

John Grierson

Joris Ivens

Pare Lorentz

Leni Riefenstahl

The March of Time

[edytuj] Współcześni dokumentaliści:

Werner Herzog (Fata Morgana, Kraina milczenia i ciemności, Mój najlepszy szatan, Lekcje ciemności, Grizzly Man)

Errol Morris (The Thin Blue Line, Vernon, Florida, Fast, Cheap and Out of Control)

Michael Moore (The Big One, Roger and Me, Zabawy z bronią, Fahrenheit 9/11)

Ron Mann (Comic Book Confidential, The Twist, Grass)

Barbara Kopple (Wild Man Blues, Harlan County U.S.A.)

Steve James (Hoop Dreams)

Joe Berlinger i Bruce Sinofsky (Brother's Keeper, Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills, Metallica: Some Kind of Monster)

D. A. Pennebaker (Don't Look Back, Monterey Pop)

Frederick Wiseman (High School , Titicut Follies)

Albert Maysles i David Maysles (Salesman, Grey Gardens)

Michael Apted (7 Up)

Claude Lanzmann (Shoah)

Ken Burns (Baseball, The Civil War)

Alain Resnais, (Night and Fog)

Mark Jonathan Harris, (The Long Way Home , Into the Arms of Strangers: Stories of the Kindertransport)

Ross McElwee, (Time Indefinite, Sherman's March)

[edytuj] Polscy dokumentaliści

Agnieszka Arnold (Sąsiedzi, Czarny lipiec, Bohater)

Ewa Borzęcka (Trzynastka, 1996 r., Arizona, 1997 r., Oni, 1999 r.)

Maciej Drygas (Usłyszcie mój krzyk, 1991 r.)

Andrzej Fidyk (Defilada, 1989, Sen Staszka w Teheranie1992 r., Rosyjski striptease, 1993 r., Kiniarze z Kalkuty, 1998 r.),

Marcel Łoziński (89 mm od Europy, 1993 r.; Wszystko może się przytrafić, 1995 r.)

Paweł Łoziński (Taka historia, 1999 r.)

Krzysztof Kieślowski (Gadające głowy, Z punktu widzenia nocnego portiera, Szpital)

Piotr Morawski (Moja Moskwa, 1996 r.; Tata, I love you, 1999 r.)

Kazimierz Karabasz (Muzykanci, 1961 r.)

Andrzej Titkow (Wolny zawód, 1981 r.)

Maria Zmarz-Koczanowicz (Miłość bez wizy, 2001 r.; Dworzec Gdański, 2007 r.)

[edytuj] Bibliografia

• "Klucze do rzeczywistości: szkice i rozmowy o polskim filmie dokumentalnym po roku 1989" / pod red. Małgorzaty Hendrykowskiej. Poznań, Wydaw.UAM, 2005 ISBN 83-232-1556-1

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Tadeusz Lubelski, Współczesny polski film dokumentalny
• www.documentary.org (Międzynarodowe Stowarzyszenie Filmu Dokumentalnego, j. ang.)
• European Documentary Network
• Institute of Documentary Film