Zasugerowano, aby ten artykuł (lub sekcję) zintegrować z artykułem Dźwięk.

Fale dźwiękowe to rodzaj fal ciśnienia. Ośrodki, w których mogą się poruszać, to ośrodki sprężyste (ciało stałe, ciecz, gaz). Zaburzenia te polegają na przenoszeniu energii mechanicznej przez drgające cząstki ośrodka (zgęszczenia i rozrzedzenia) bez zmiany ich średniego położenia. Drgania mają kierunek oscylacji zgodny z kierunkiem ruchu fali (są to fale podłużne).

Ze względu na zakres częstotliwości można rozróżnić cztery rodzaje tych fal:

• infradźwięki - poniżej 20 Hz,
• dźwięki słyszalne 20 Hz - 20 kHz - słyszy je większość ludzi,
• ultradźwięki - powyżej 20 kHz,
• hiperdźwięki - powyżej 10¹⁰ Hz.

Dodatkowo ze względu na duże amplitudy i specyficzny ośrodek wyróżnia się fale sejsmiczne, drgania rozchodzące się w litosferze Ziemi.

Prędkości rozchodzenia się fal dźwiękowych w niektórych ośrodkach:

ośrodek	temperatura °C	prędkość m/s
powietrze	0	331,3
wodór	0	1268
tlen	0	317,2
woda	15	1450
ołów	20	1230
aluminium	20	5100
miedź	20	3560
żelazo	20	5130
rtęć	20	1407

[edytuj] Zobacz też

• efekt Dopplera
• fala elektromagnetyczna
• pamięć rtęciowa