Dydaktyka
Dydaktyka ogólna – to nauka o nauczaniu i uczeniu się, czyli o systemie poprawnie uzasadnionych twierdzeń i hipotez dotyczących procesu, zależności i prawidłowości nauczania-uczenia się oraz sposobów kształtowania tego procesu przez człowieka. Realizuje ona swoje cele ze względu na przedmioty i szczeble pracy szkolnej Dydaktyki szczegółowe (zwane także przedmiotowymi) – badają zagadnienia specyficzne dla wybranego przedmiotu nauczania, np.: matematyki, historii, geografii czy też jakiegoś typu lub szczebla szkoły, np.: dydaktyka szkoły zawodowej, szkoły wyższej. Dydaktyki szczegółowe są teoriami nauczania i uczenia się poszczególnych przedmiotów na określonych szczeblach nauczania. Jako nauka dydaktyka dostarcza wiedzy o stanie rzeczy istniejącym w obrębie przedmiotu jej badań, analizuje zależności warunkujące przebieg i wyniki nauczania-uczenia się oraz formułuje na tej podstawie odpowiednie prawidłowości oraz wskazuje metody, formy organizacyjne i środki pomocne w wywołaniu zamierzonych zmian u uczniów. Spełnia ona zarówno funkcję teoretyczną, głównie o charakterze diagnostycznym i prognostycznym, oraz praktyczną - instrumentalną. W tym rozumieniu jest jedną z nauk pedagogicznych.
Termin dydaktyka pochodzi z języka greckiego, w którym didaktikos znaczy pouczający, a didasko - uczę. Po raz pierwszy użyto jej w 1613 roku w Niemczech przez Krzysztofa Helwiga i Joachima Junga.
Spis treści |
[edytuj] Systemy i treść kształcenia
[edytuj] Proces dydaktyczny
- metody nauczania
- środki dydaktyczne
- ocena szkolna
- niepowodzenia szkolne
- nauczanie
- uczenie się
- kształcenie
- samokształcenie
- praca domowa
- dojrzałość szkolna
- program ukryty
- formy kształcenia
- cele dydaktyczne i poznawcze
[edytuj] Bibliografia
- Kupisiewicz Cz., 2000, Dydaktyka ogólna, Oficyna Wydawnicza Graf Punkt, Warszawa.
- Półturzycki J., 2002, Dydaktyka dla nauczycieli, Wyd. Naukowe NOVUM, Płock.