Norweska (bokmål) wersja językowa Wikipedii

Bokmål (do 1929 w postaci riksmålu) to jeden z dwóch urzędowych standardów pisanego języka norweskiego, wywodzący się z języka duńskiego. Drugim jest stosunkowo rzadko używany nynorsk (do 1929 znany jako landsmål). Bokmål jest zbliżony do swej bardziej konserwatywnej odmiany - riksmålu, ale nie identyczny. Łącznie bokmålu i riksmålu jako formy pisanej używa obecnie 85-90% Norwegów, z czego zdecydowana większość to użytkownicy bokmålu. Także tę formę języka poznają obcokrajowcy uczący się języka norweskiego.

Zobacz też: bokmål w Wikisłowniku

p • d • e Języki germańskie pragermański* † z pranordyckim † wschodniogermańskie burgundzki † • gocki † • lombardzki † • wandalski † zachodniogermańskie afrikaans • alzacki • angielski (staroangielski † • średnioangielski † • wczesny nowoangielski †) • denglisch • dolnoniemiecki (dolnosaksoński • wschodniodolnoniemiecki) • fryzyjski • jidysz • lotaryński • luksemburski • niderlandzki (warianty: flamandzki • holenderski • limburgijski • południowogeldryjski • twents) • niemiecki (staro-wysoko-niemiecki † • średnio-wysoko-niemiecki † • wczesno-nowo-wysoko-niemiecki † • nowo-wysoko-niemiecki) • niemiecki w Austrii • pensylwański • plautdietsch • schwyzertüütsch • scots • starosaksoński † • wilamowski (wymysiöeryś) skandynawskie duński • farerski • islandzki • jämtlandzki • szwedzki • szwedzki Rinkeby • norn † • norweski (nynorsk • riksmål • bokmål) • starogotlandzki † • staronordyjski † * Język pragermański nie jest językiem germańskim, ale przodkiem wszystkich języków germańskich