Bitwa pod Villaviciozą (1710)
| Wojna o sukcesję hiszpańską |
|---|
|
Carpi – Chiari – Cremona – Luzzara – Kadyks – Friedlingen – Zatoka Vigo– Höchstädt – Speyer – Donauwörth – Villingen – Blenheim – Malaga – Cassano – Ramillies – Turyn – Almansa – Tulon – Oudenaarde – Lille – Wijnendaal – Malplaquet – Douai (I) – Almenar – Saragossa – Brihuega – Villavicioza – Denain – Douai (II) |
Bitwa pod Villaviciozą miała miejsce 10 grudnia 1710 podczas hiszpańskiej wojny sukcesyjnej
Spis treści |
[edytuj] Wstęp
Po zwycięstwach pod Almenarą (27 lipca) i pod Saragossą (20 sierpnia), wojska sprzymierzonych wspierające Karola Habsburga po raz drugi zdobyły Madryt. Dnia 21 sierpnia arcyksiążę wkroczył do Madrytu.
Jednak inwazja z 1710 okazała się powtorką inwazji z 1706. Licząca 23 000 żołnierzy armia sprzymierzonych zredukowana została o 2000 w bitwach pod Almenarą i Saragossą, następne straty wynikły z ciągłych utarczek z partyzantką hiszpańską. Do tego wbrew oczekiwaniom zawiedli Portugalczycy.
W międzyczasie Hiszpanie zostali zreorganizowani przez księcia de Vendome'a. Sprzymierzeni natomiast nie mogąc utrzymać się w Madrycie i okolicach, rozpoczęli odwrót do Katalonii. Arcyksiążę opuścił armię, zabierając ze sobą 2000 kawalerii i pośpieszył do Barcelony. Reszta armii ze względu na trudności aprowizacyjne maszerowała w dwóch częściach.
Generał Guido Starhemberg z główną siłą liczącą 12 000 żołnierzy, był dzień drogi marszu przed brytyjskimi wojskami liczącymi 5000 ludzi pod Jamesem Stanhopem. Na wieść o tym Vendome postanowił wykorzystać okazję i 9 grudnia dopadł i zniszczył Anglików pod Brihuegą. Nie świadom klęski Stanhope'a Starhemberg, zaalarmowany odgłosami bitwy, ruszył mu na ratunek.
[edytuj] Bitwa
Starhemberg (12 000 żołnierzy), który późno otrzymał wieść o trudnym położeniu sojuszników, maszerowal pośpiesznie na pomoc. Pod Villaviciozą wpadł na zwycięskie wojska Vendome'a (20 000 żołnierzy). Doszło do zaciekłego i krwawego boju. Austriacy wycofali się z pola bitwy porzucając artylerię. Zapadająca noc uniemożliwiła Francuzom i Hiszpanom podjęcie pościgu.
[edytuj] Następstwa
Austriacy stracili 3500 zabitych i rannych, Hiszpanie i Francuzi - także 3500 zabitych i rannych. Pobite wojska cesarskie rozpoczęły ciężki odwrót do Katalonii. W drodze permanentnie byli atakowani przez miejscowych partyzantów oraz hiszpańską kawalerię. Gdy 6 stycznia 1711 Starhemberg dotarł do Barcelony, miał przy sobie tylko 6-7 tys. ludzi. Było to już jedyne miejsce w Hiszpanii, gdzie uznawano władzę arcyksięcia Karola. Wypadki te przesądziły los tronu hiszpańskiego, który ostatecznie przypadł Filipowi V. W kwietniu 1711 arcyksiążę Karol został cesarzem Austrii.
[edytuj] Linki zewnętrzne
[edytuj] Literatura
- Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Wydanie I