Bastylia (fr. la Bastille) – zamek wybudowany pod Paryżem, w latach 1370–1383, jako część jego umocnień, w celu obrony bramy Św. Antoniego. Słowo la bastille w wolnym tłumaczeniu oznacza każdy zamek tuż za rogatkami miasta i jest mniej więcej odpowiednikiem polskiego słowa "barbakan".

Z upływem czasu Paryska Bastylia straciła swe znaczenie obronne. W XVII w. stała się ciężkim więzieniem. Pierwotnie zamek posiadał cztery wieże, za panowania Ludwika XVI został rozbudowany o kolejne cztery wieże.

14 lipca 1789 r. w czasie zamieszek, rozpoczynających rewolucję francuską, zamek został zdobyty przez lud paryski i jako symbol ucisku w czasie późniejszym zburzony. Choć samo zdobycie Bastylii trudno uznać za jakiś wielki sukces rewolucjonistów – twierdzy bronili głównie żołnierze-weterani (niektórzy inwalidzi; ci, którzy przeżyli, zostali zamordowani), a uwolniono zaledwie kilku więźniów (czterech fałszerzy, hrabiego oskarżonego o kazirodztwo i dwóch szaleńców), to jednak miało ono wymiar ważnego symbolu i zostało później zmitologizowane w rewolucyjnej ikonografii.^[1]

Dzień 14 lipca do dziś jest we Francji świętem narodowym i jest co roku hucznie obchodzony.

Bardziej znani więźniowie Bastylii:

• Człowiek w żelaznej masce
• Wolter
• Markiz de Sade
• René Auguste Constantin de Renneville
• Charles de Valois, diuk Angoulême
• Hugues Aubriot
• Louis François Armand du Plessis, diuk Richelieu
• Pierre François de Rigaud, markiz Vaudreuil-Cavagnal
• Marguerite De Launay, baronowa Staal
• James Douglas, 4. earl of Morton
• François Henri de Montmorency-Bouteville, diuk Luksemburga
• François de La Rochefoucauld
• Jacques Pierre Brissot
• Charles François Dumouriez
• Roger de Rabutin, hrabia Bussy
• John Vanbrugh

[edytuj] Przypisy

1. ↑ Andrzej Cisek, "Kłamstwo Bastylii", Gdańsk 2006 ISBN 83-89929-57-0