Barwa nalotowa stali to zjawisko w postaci barwnego nalotu powstające na czystej powierzchni stalowej, gdy jest ona wygrzewana w niskich temperaturach rzędu 220-330 °C z dostępem świeżego powietrza. Warstwa ta zawiera tlenki żelaza, a jej kolor uzależniony jest głównie od temperatury, w jakiej pozostawał dany przedmiot stalowy. Na zabarwienie tej powłoki mają jednak wpływ także inne parametry - przede wszystkim czas wygrzewania, a także skład chemiczny stali a nawet grubość przedmiotu i jego przewodnictwo cieplne (z uwzględnieniem odpływu ciepła do części nienagrzewanej). Stąd ocenianie temperatury, w jakiej dany przedmiot stalowy lub tylko jego część były wygrzewane, jest tylko orientacyjne.

Ocena nalotu na wygrzewanej stali była niepewną, ale jedyną metodą pomiaru w czasach, gdy nie istniały inne możliwości pomiaru aktualnej temperatury w miejscu działania ciepła. Metodę tę stosowano do określania temperatury niskiego odpuszczania stali po jej uprzednim hartowaniu.

Orientacyjne powiązanie temperatur wygrzewania z barwą nalotową:

225 - słomkowożółta
235 - jasnożółta
245 - ciemnożółta
240 - żółta
250-255 - brunatnożółta
260 - czerwonobrunatna
265 - brunatnoczerwona
275 - purpurowa
280 - fioletowa
285 - fiołkowa
290-295 - ciemnoniebieska
310-315 - jasnoniebieska
325 - szarozielona
330 - popielatozielona

Zobacz też: barwa żaru, obróbka cieplna stopów żelaza, temperatura.