An-2
An-2 w Muzeum Uzbrojenia w Poznaniu
Dane podstawowe
Państwo	ZSRR,  Polska
Producent	Antonow/PZL
Typ	samolot wielozadaniowy
Konstrukcja	duralowa, półskorupowa
Załoga	2
Historia
Data oblotu	31 sierpnia 1947
Lata produkcji	1949-1996
Dane techniczne
Napęd	Silnik tłokowy gwiazdowy PZL ASz-62IR (w wersji polskiej)
Moc	736 kW (1000 KM)
Wymiary
Rozpiętość	18,18 m
Długość	12,40 m
Wysokość	4,10 m
Powierzchnia nośna	71,50 m²
Masa
Własna	3450 kg
Użyteczna	2050 kg
Startowa	5500 kg
Zapas paliwa	1200 l
Osiągi
Prędkość maksymalna	258 km/h
Prędkość przelotowa	185 km/h
Prędkość minimalna	90 km/h[1]
Prędkość wznoszenia	3,5 m/s
Pułap	4400 m
Zasięg	900 km
Rozbieg	170 m[2]
Dobieg	215 m
Dane operacyjne
Liczba miejsc
12 (An-2P)
Przestrzeń ładunkowa
1500 kg (An-2T)
Wyposażenie dodatkowe
1300 kg środków chemicznych (An-2R)
Użytkownicy
Rzuty

An-2 – samolot wielozadaniowy zaprojektowany w biurze konstrukcyjnym Olega Antonowa.

Ze względu na niezawodność, prostą konstrukcję i obsługę, łatwość pilotażu i konstrukcję dwupłatowca nazywany był czasem Antek albo Kukuruźnik- po słynnym samolocie Po-2 z okresu II wojny światowej. Należy jednak podkreślić, iż konstrukcyjnie An-2 jest zupełnie odmiennym samolotem niż Po-2, również w sensie wielkości samolotu, masy startowej i mocy zastosowanego silnika różnice są zasadnicze. Załogę An-2 stanowią dwie osoby.

Spis treści 1 Historia 2 Wersje 2.1 Produkowane w Polsce 2.2 Produkowane poza Polską 3 Konstrukcja 3.1 Galeria 3.2 Linki zewnętrzne 4 Przypisy

[edytuj] Historia

Pierwszy prototyp został oblatany 31 sierpnia 1947 roku. Produkcję seryjną rozpoczęto w 1949. Od 1957 produkowany na licencji w Chinach jako Y-5, a od 1960 również w Polsce w wytwórni w Mielcu, gdzie zbudowano większość maszyn tego typu. Samoloty An-2 znalazły zastosowanie w lotnictwie rolniczym, sportowym, wojskowym i pasażerskim w takich krajach jak ZSRR, Afganistan, Bułgaria, Czechosłowacja, Chiny, NRD, Egipt, Grecja, Indie, Jugosławia, Kuba, KRL-D, Mongolia, Mali, Nepal, Polska, Rumunia, Sudan, Węgry, Wietnam, Tunezja, Turcja a nawet USA.

W 1972 w Instytucie Lotnictwa w Warszawie, zbudowano samolot doświadczalny Lala-1 (nazwa była skrótem od: Latające laboratorium). Został on oblatany 10 lutego 1972 przez Andrzeja Abłamowicza. Wykorzystywał on przednią część razem ze skrzydłami od samolotu An-2. Cała tylna część została zastąpiona kratownicą z usterzeniem i silnikiem odrzutowym AI-25 o ciągu 1470 daN (1500 kg). Samolot posiadał ponadto aparaturę agrolotniczą do rozpylania chemikaliów. Konstrukcja służyła do testowania rozwiązań konstrukcyjnych użytych przy budowie odrzutowego samolotu rolniczego PZL M-15 (Belphegor).

[edytuj] Wersje

[edytuj] Produkowane w Polsce

• An-2P – wersja pasażerska na 12 miejsc
• An-2PK – wersja dyspozycyjna na 5 miejsc, dostosowana do warunków polarnych
• An-2PF – wersja fotogrametryczna
• An-2R – wersja rolnicza ze zbiornikiem na 1300 kg substancji chemicznych
• An-2T – wersja transportowa
• An-2TD – wersja spadochronowo-desantowa
• An-2S – wersja sanitarna
• An-2TP – wersja pasażersko-transportowa
• An-2M – wersja z pływakami
• An-3M – prototyp z silnikiem turbośmigłowym TWD-20 o mocy 1054 kW (1432 KM) w którym wykorzystano pewne podzespoły PZL-106 Kruk
• An-2W – wielozadaniowy wodnosamolot, poza Polską produkowany jako An-4
• An-2D6 – wersja z 6 miejscami dla VIPów
• An-2D5 – wersja z 5 miejscami dla VIPów
• An-2TPS – polska wersja sanitarna z 1974
• An-2Geo – wersja do pomiarów geofizycznych
• An-2PRTV – wersja telewizyjna

[edytuj] Produkowane poza Polską

• An-2P – wersja ogólnoużytkowa, o niższym standardzie niż polski odpowiednik, z 14 miejscami dla skoczków lub 10 fotelami pasażerskimi
• An-2F – prototyp przeznaczony do kierowania ogniem artylerii i bezpośredniego wsparcia na polu walki z podwójnym usterzeniem, przeszkloną dolną częścią kadłuba, uzbrojony w działko kal. 23 mm i karabin kal. 12,7 mm
• An-2L – wodnosamolot pożarniczy
• An-2M – wersja o powiększonym usterzeniu z 1964 roku
• An-2SCh – wersja rolnicza ze zbiornikiem na 1400 kg chemikaliów
• An-2NAK – nocna wersja wojskowa, rozwinięcie An-2F
• An-4 – wielozadaniowy wodnosamolot, odpowiednik An-2W
• An-2ZA – latające laboratorium meteorologiczne, wyposażone w silnik ASz-62IR ze sprężarką TK-19 co pozwoliło osiągnąć pułap 9500 m przy mocy 626 kW (850 KM) na tej wysokości.
• An-6 Meteo – rozwiniecie An-2ZA z 1950, który osiągnął pułap 11 248 m
• An-2PP – morski wodnopłat gaśniczy ze zbiornikiem na 630 l
• An-3SCh – wersja An-2SCh z silnikiem turbośmigłowym
• An-3T – wersja An-2T z silnikiem turbośmigłowym
• An-2E – ekranoplan powstały na bazie An-2

[edytuj] Konstrukcja

Konstrukcja półskorupowa, wykonana z duraluminium. Konfiguracja dwupłatowca. Skrzydła i stery w początkowym okresie produkcji kryte płótnem, w egzemplarzach późniejszych płócienne poszycie posiadał jedynie płat dolny. Zbiorniki paliwa w skrzydłach, podwozie stałe, z kółkiem ogonowym z możliwością wymiany na narty lub w wersji wodnej z pływakami.
We wnętrzu w zależności od wersji:

• 12 foteli
• 12 składanych krzesełek wzdłuż ścian
• miejsce na 6 noszy,
• ładownia na 1500 kg towaru
• zbiornik na 1300 kg lub 1400 kg substancji chemicznych
• miejsce na aparaty fotograficzne

[edytuj] Galeria

Modyfikacje An-2

An-2T

An-3

An-2E

An-6

[edytuj] Linki zewnętrzne

• Opis konstrukcji samolotu na stronie Muzeum Lotnictwa Polskiego w Krakowie

Przypisy