Antimoon
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Antimoon, ook antimonium of stibium geheten, is een scheikundig element met symbool Sb en atoomnummer 51. Het is een zilvergrijs metalloïde.
Inhoud |
[bewerk] Ontdekking
De eerste wetenschappelijke melding van antimoon werd gemaakt in 1450 door Tholden, maar reeds lange tijd daarvoor werden antimoonverbindingen voor uiteenlopende doeleinden gebruikt. Het in de natuur voorkomende antimoonsulfide - het mineraal stibniet - werd gebruikt als medicijn en voor cosmetica.
Over de herkomst van de naam antimoon bestaat veel onduidelijkheid. Sommige bronnen melden dat de naam een samentrekking is van de Griekse woorden anti en monos, wat vertaald kan worden als niet alleen voorkomend. Volgens andere bronnen komt de naam van de Arabische uitdrukking Antos Ammon dat bloei van god Ammon betekent.
[bewerk] Toepassingen
Antimoon wordt veel gebruikt in de halfgeleiderindustrie bij de productie van dioden, infrarood detectors en Hall-effect apparatuur. In legeringen levert antimoon een grote bijdrage in de hardheid en sterkte van lood en tin. Daarvoor wordt antimoon veel gebruikt in lood-batterijen. Andere toepassingen zijn:
- Kleine wapens en lichtspoorkogels.
- Sommige verbindingen zoals oxiden en sulfaten van antimoon worden gebruikt in brandvaste materialen en brandvertragers.
Antimoonverbindingen worden om de brandwerende eigenschappen ook gebruikt in kinderkleding, speelgoed en bekleding van autostoelen.
Een antimoon verbinding is het pigment Napels geel.
[bewerk] Opmerkelijke eigenschappen
In de elementaire vorm is antimoon een zilverwitte, brosse en breekbare kristallijne vaste stof met slechte elektrische, maar goede thermische geleidbaarheid. Fysisch deelt metalloïde antimoon veel eigenschappen met metalen, maar chemisch gezien is het duidelijk anders. Antimoon reageert heftig met oxiderende zuren en halogenen.
[bewerk] Verschijning
In vrije vorm komt antimoon in de natuur niet voor. Er zijn echter wel ruim honderd antimoon bevattende mineralen bekend zoals stibiniet. De grootste antimoon exporteur is Zuid-Afrika met een export van ongeveer 9000 ton (2003).
[bewerk] Isotopen
| Meest stabiele isotopen | |||||
|---|---|---|---|---|---|
| Iso | RA (%) | Halveringstijd | VV | VE (MeV) | VP |
| 119Sb | syn | 38,19 h | EV | 0,594 | 119Sn |
| 120Sb | syn | 5,76 d | EV | 2,681 | 120Sn |
| 121Sb | 57,21 | stabiel met 70 neutronen | |||
| 122Sb | syn | 2,7238 d | β EV |
1,979 1,620 |
122Te 122Sn |
| 123Sb | 42,79 | stabiel met 72 neutronen | |||
| 124Sb | syn | 60,20 d | β | 2,905 | 124Te |
| 125Sb | syn | 2,7582 j | β | 0,767 | 125Te |
Op aarde komen er twee stabiele antimoon isotopen (121Sb en 123Sb) voor in ongeveer gelijke verhouding. Daarnaast is er een aantal relatief kortlevende radioactieve isotopen bekend.
[bewerk] Toxicologie en veiligheid
Veel antimoonverbindingen zijn zeer giftig.
[bewerk] Zie ook
- Scheikunde
- Periodiek systeem
- Isotopentabel
- Lijst met elementen
[bewerk] Externe links
- PeriodiekSysteem.com over: Antimoon
- Lenntech over: Antimoon
- (en) EnvironmentalChemistry.com over: Antimoon
- (en) WebElements.com over: Antimoon
 |
Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Antimony op Wikimedia Commons. |